Imiona biblijne

Imiona biblijne to fundament polskiego kanonu imion — nosiło je średniowiecze chrześcijańskie, niosło je Oświecenie jako odniesienie do świętych. Źródła dzielą się na hebrajskie (Stary Testament — Adam, Dawid, Rachel, Sara) i greckie/aramejskie (Nowy Testament — Szymon, Jakub, Marta). Popularne znaczenia: Adam ("człowiek z ziemi", od hebr. adamah), Jakub ("pięta" albo "niech Bóg broni"), Maria ("ukochana" albo "gorzka"), Michał ("któż jak Bóg"), Gabriel ("mąż Boży"). Do Polski trafiały od X wieku z chrystianizacją (966) — najpierw imiona apostołów (Piotr, Jan, Paweł, Szymon, Mateusz), potem patriarchów (Adam, Jakub, Dawid), a w XIX wieku romantyzm odświeżył modę na mniej typowe (Ezechiel, Tobiasz). Są trwałą częścią polskiej onomastyki — w czołówce dzisiejszych rankingów MSWiA Jakub, Maria, Adam, Dawid, Michał trzymają się od dekad.