Imiona celtyckie

Imiona celtyckie wywodzą się z języków brytyjskich (walijski, kornijski, bretoński) i goidelskich (irlandzki, szkocki, manx). W polskiej tradycji są mniej liczne niż łacińskie czy germańskie, ale mają rosnącą popularność — zwłaszcza dzięki kulturze popularnej (Artur od wiecznie żywego króla Artura, Tristan z romansu, Brendan i Brygida ze świętych iryjskich). Popularne znaczenia: Artur (irl. art "niedźwiedź"), Kevin (irl. caoimhín "miły z narodzenia"), Liam (szkoc./irl. zdrobnienie od Williama ale o celtyckim rodowodzie), Brigid/Brygida (irl. bogini ognia i poetów), Owen (walj. "młody wojownik"). Niektóre imiona celtyckie przenikały do Europy kontynentalnej już w średniowieczu przez podróże iryjskich mnichów (Brendan, Kolumban), w XX wieku wzrosła moda na imiona iryjskie w Polsce. Ze względu na relatywną rzadkość dają efekt dystynktywności — dziecko z imieniem celtyckim się wyróżnia.