Imiona słowiańskie

Imiona pochodzenia słowiańskiego to najstarsza warstwa polskiego repertuaru imion — ich ślady sięgają X wieku i wcześniej. Są zazwyczaj dwuczłonowe, zbudowane z pozytywnie nacechowanych rdzeni: *slav ("sława") + *mir ("pokój"), *bogu ("bóg") + *dar ("dar"), *mił ("miły") + *sław ("sława"). Klasyczne przykłady: Bolesław ("większa sława"), Kazimierz ("psujący pokój" — paradoksalnie to wojownicze znaczenie), Włodzimierz ("władca pokoju"), Przemysław ("przemyślny"), Bogusław ("chwała Boga"), Stanisław ("stanie się sławnym"). W żeńskich: Wanda, Wiesława, Bogumiła, Mirosława, Ludmiła. Po chrzcie Polski (966) na przestrzeni wieków były stopniowo wypierane przez imiona chrześcijańskie (głównie łacińskie i greckie), ale w XIX wieku Słowianofile (pan-słowianiści) celebrowali ich powrót jako element narodowej tożsamości. Dziś Kazimierz, Stanisław, Wanda, Lech pozostają rozpoznawalne jako klasyczne polskie imiona, choć popularnością ustępują łacińskim i greckim.